1660. Wyjątki od reguły

Podczas Światowych Dni Młodzieży w znaczący sposób ograniczyłam swoją obecność w mediach i na blogu. Główna przyczyna tego była taka, że celowo nie brałam laptopa, a jedynie tablet, poza tym nie mam jak wielu z Was internetu w abonamencie telefonicznym i muszę korzystać z publicznych sieci wi-fi. Co prawda na noclegu mieliśmy udostępnioną sieć internetową, ale przecież nie byłam jej jedyną użytkowniczką i nie chciałam jej zbytnio obciążać, dając też innym szansę na skorzystanie z darmowego łącza. Internet wykorzystywałam do skorzystanie z poczty elektronicznej*, przetłumaczenie czegoś na translatorze, sprawdzeniu jak najłatwiej dotrzeć w dane miejsce, ewentualnie skontaktowanie się z kimś z grupy za pomocą messengera lub zobaczeniu na polskim profilu ŚDM czy w najbliższym czasie dzieje się coś ciekawego w okolicy. Kilka razy umieściłam też wpis na moim profilu na fb. Nie chcę pisać, że na bloga zabrakło mi czasu, bo to nie do końca prawda. Z drugiej strony zważając na to, w jakim tempie piszę na tablecie, to obstawiam, że notatki tworzyłyby się godzinami. Na laptopie / komputerze stacjonarnym idzie mi to dużo szybciej, chociaż i tak o wiele wolniej niż w przypadku większości użytkowników elektroniki (mam porównanie z koleżankami i kolegami ze studiów).
Myślę, że z komentowaniem innych blogów byłoby podobnie - poświęciłabym na to o wiele więcej czasu, niż w normalnych warunkach. A przecież po pierwsze - tak jak pisałam nie chciałam zbytnio obciążać publicznej sieci (chociaż ona nie do końca była publiczna, bo udostępniono ją tylko mieszkańcom centrum parafialnego**), a po drugie - też musiałam kiedyś spać. Na nocleg wracało się zazwyczaj późnymi wieczorami, potem trzeba było odstać swoje w kolejce pod zimny prysznic, aż wreszcie zmęczony człowiek padał zmęczony na swoją karimatę. Oczywiście zaglądałam czasami na Wasze blogi, żeby zobaczyć czy nikt nie ma sytuacji, w której potrzebowałby chwili wsparcia w trudnych chwilach (wtedy zrobiłabym wszystko, aby mu tych kilka ciepłych słów przesłać), ale w innych przypadkach nie komentowałam. Nie chciałam dzielić Was na lepszych i gorszych. No bo dlaczego jeden ma dostać komentarz na czas, a drugi ma czekać na niego nie wiadomo ile? Dlatego zdecydowałam, że z komentowaniem się wstrzymam aż do powrotu do Polski, gdzie będę miała i czas, i warunki ku temu. Zresztą postanowiłam też zanadto nie kontaktować się z moimi znajomymi w tym czasie, chyba że mieli urodziny, albo problem. Powód był identyczny, jak w przypadku blogów. Myślę, że tak było najbardziej sprawiedliwie.
Były jednak dwa wyjątki od mojego postanowienia - Kropka (wraz z siostrzeńcem*** w pakiecie 😀) oraz ksiądz niosący światło. Kropki życie posypało się w końcówce zeszłego roku, kiedy po długiej walce z ciężką chorobą zmarła jej siostra, która była prawną opiekunką nastolatki (ich rodzice nie żyją), a ona sama wraz z siostrzeńcem, z powodu braku krewnych mogących się nimi zająć, trafili do placówki opiekuńczo - wychowawczej. Wtedy to Kropka, niesamowicie zdolna i ambitna bestia, zmieniła całkowicie swoje życiowe plany. Wcześniej uczyła się w jednym z lepszych liceów w Zagłębiu, w przyszłości chciała iść na farmacje. Po zamieszkaniu w Domu Dziecka**** przeniosła się do jednego z katowickich techników na profil technik - analityk. Już teraz, w wieku niespełna 17 lat wie, że po skończeniu go musi szybko znaleźć zatrudnienie i starać się o zostanie rodziną zastępczą dla małego. Prawdę mówiąc, to gdyby przepisy prawne nie były takie skomplikowane i dziwne, to sama postarałabym się o zostanie dla nich rodziną zastępczą. Ale póki nie mam męża są na to nikłe szanse*****. A na męża raczej się nie zanosi (Ożeń się z Bacą! - propozycja siostrzeńca Kropki). Nie oznacza to jednak, że nie mam jej wspierać, motywować. Wiecie, to nie jest typ, który chce użalania się nad sobą, głaskania po główce i mówienia, jaka to ona jest biedna. W ciągu roku szkolnego nieraz odwiedzam ją w placówce, zabieram te dzieciaki do mnie na święta i weekendy. Dużo nie mogę zrobić, ale zawsze coś. Teraz, podczas ŚDMu, starałam się napisać do niej co 2 dni kilka słów wsparcia, a przy okazji opisywałam jej, jak jest na spotkaniu. Ona sama odpisywała mi co rano. Nie wiem, kto się z tego bardziej cieszył - ja, czy ona.
Drugi wyjątek stanowił ksiądz niosący światło. Przez ostatni rok, głównie za przyczyną jego choroby, bardzo się ze sobą zżyliśmy. Doszło do tego, że kiedy w tym samym dniu wypadła moja obrona licencjata i jego operacja, to bardziej przeżywałam to drugie. Na upadłego obronę zawsze można poprawić we wrześniu, jeżeli coś by nie wyszło. Natomiast jeżeli coś by poszło z operacją nie tak, to szanse na poprawę były dużo mniejsze. Sama obrona to dla mnie nic, ale już sama operacja tak. Dlatego nie ukrywam, że tamten dzień był bardzo dla mnie obciążający pod względem psychicznym. Jednocześnie od księdza otrzymałam dużo wsparcia duchowego i mentalnego, mimo że nie należę do jego parafii. Chwilami nawet przypomina mi byłego, niestety świętej pamięci, dyrektora Muzeum Papieskiego w Wadowicach. Tamten też wspierał mnie w moich szalonych pomysłach, łącznie z wylotem na ŚDM w Panamie. Ksiądz niosący światło wspierał mnie, dla odmiany, w dążeniu do wyjazdu do Lizbony. Nawet nie wiecie jak się cieszył z tego, że dostałam się na wolontariat. A przecież to on powinien otrzymywać od innych wsparcie w walce z chorobą. Przed wyjazdem obiecałam mu, że będę nie tylko się za niego modlić (w trakcie mojego pobytu w Portugalii miano zdecydować, czy amputują mu rękę, czy też nie), ale też pisać od czasu do czasu jak tam mi jest. Podobnie jak w przypadku Kropki starałam się do niego pisać co 2-3 dni. I chociaż nie zawsze mi odpisywał (na co nawet nie liczyłam), to jednak każdy jego meil wywoływał u mnie uśmiech na ustach.

* dużo wiadomości odnośnie naszej posługi dostawaliśmy właśnie tą drogą
** myślę, że tak można przetłumaczyć na polski nazwę instytucji, w której spałyśmy
*** syn siostry to siostrzeniec, prawda? Zawsze mam z tymi pobocznymi koligacjami rodzinnymi problem i czasami je przekręcam
**** co prawda ta nazwa już nie funkcjonuje, ale jest krótsza
***** chodzi głównie o kwestie zdrowotne