1642. Bezcenna pamięć o innych

Dorcię poznałam podczas mojego pierwszego udania się na spotkanie dla animatorów Oratorium z ówczesnym jego opiekunem, księdzem Wojtkiem (o którym szerzej pisałam >>wtedy<<). W zasadzie to znałam ją już wcześniej z widzenia i słyszenia, wiedziałam więc, że jest z tego samego rocznika, co ja. I że nie jest z naszej parafii. I że całym sercem udziela się w naszym parafialnym Oratorium. Już na podstawie usłyszanych rzeczy podświadomie ją polubiłam, a nasza wzajemna relacja miała się umocnić poprzez cztery lata wspólnej działalności we wspólnocie.
Już samo nasze pierwsze spotkanie było dla mnie wyjątkowe. Na początku byłam niczym zlękniony kurczak. Co prawda znałam wiele dziewczyn, które ze scholi przeszły do Oratorium, do wspólnoty należał też mój daleki kuzyn, a jednak wykazywałam nieśmiałość właśnie wobec Dorci, Gagatka oraz... księdza Wojtka. Szybko jednak odnalazłam się w nowej sytuacji, a z Dorcią już pod koniec spotkania rozumiałyśmy się bez słów. Jednak zanim to się stało, musiałyśmy się poznać. Cieszę się, że to ona pierwsza wyciągnęła do mnie rękę:
 - Jestem Dorcia, a ty?

 - Karolina - starałam się wymówić swoje imię jak najbardziej wyraźnie.

 - Mów jej Lolek, jak wszyscy - dodała Ania, albo Patka.

I tym sposobem kolejny raz zostałam Lolkiem. Nasza znajomość kwitła z każdym kolejnym spotkaniem, a ja cieszyłam się, z tego jak dziecko z pudełka pełnego czekoladek. W końcu wymieniłyśmy się adresami meilowymi oraz numerami telefonu, żeby nasz kontakt był jeszcze pełniejszy. Nie ograniczał się on jednak do spraw wspólnotowych, bo często np. życzyłyśmy sobie dobrze zdanej sesji. To Dorcia wspierała mnie, kiedy w ferie zimowe 2014 roku debiutowałam w roli wychowawcy na półkoloniach, to ona najsilniej trzymała za mnie kciuki, kiedy pierwszy raz czytałam Modlitwę Wiernych na Mszy świętej. I tylko mnie było niesamowicie głupio, że ode mnie wciąż dostaje tak mało. Jedyne co umiałam jej poświęcić, to uśmiech i kilka słów skromnego wiersza:

Jesteś

Jesteś zawsze przy mnie

nawet gdy Cię nie potrzebuję,

Ty jesteś, i ściskasz moją słabą dłoń.

Czuję Twoją obecność,

nawet gdy Cię nie ma przy mnie,

bo wiem, że o mnie myślisz.

I ja o Tobie myślę.

Jesteś dla mnie kimś ważnym,

tym, kto zrozumie, co niezrozumiałe.

Bo posłucha sercem, a nie tylko rozumem,

przepuści me słowa przez filtr przyjaźni

zamieszczony u wejścia do bijącego mięśnia.

Jesteś teraz, będziesz zawsze.

Odbiłam Twój obraz na negatywie mej pamięci.

Dorcia zrezygnowała z Oratorium jesienią 2014 roku. Właściwie to chcieliśmy w nim działać całą naszą paczką, ale ksiądz Jack powiedział, że na razie nie zamierza go prowadzić. Grupa się rozwiązała, ale kontakty nie zostały zerwane. Zawsze się staram wysyłać im życzenia z okazji świąt, czy też urodzin. Co do ostatniego to jest mi niesamowicie głupio, że przez ostatnie lata tak bardzo zaniedbałam Dorcię. Z jednej strony pamiętałam o jej święcie, ale z drugiej, jak już dochodziło co do czego, to jakoś wylatywało mi to z głowy. A jak już sobie przypominałam, to było po fakcie, co jeszcze bardziej potęgowało mój wstyd i złość na samą siebie.

W tym roku postanowiłam wrócić do mojej tradycji, choćby nie wiem co! Dlatego niemal z samego rana napisałam do Dorci SMSa z życzeniami modląc się w duszy, aby numer był dalej aktualny. Po jakimś czasie dostałam odpowiedź zwrotną z gorącymi podziękowaniami. Dorcia mi napisała, że aż się wzruszyła tym, że o niej pamiętałam. A ja się z kolei wzruszyłam jej spontaniczną reakcją. Cała Dorcia, nie ma co. 

Cieszę się, naprawdę się cieszę z tego, że w tym roku nie zawaliłam w tej sprawie. Wiem, że Ona by się na mnie nie gniewała, ale ja byłabym zła o to na samą siebie.

Dzisiaj po raz pierwszy od operacji odwiedziłam Księdza niosącego światło. Jak na rekonwalescenta to jest z nim nie najgorzej. No, tylko że jeszcze nie może się śmiać całym sobą. Ucieszył się z mojej obrony, nawet bardzo, bo już się martwił, że przez tą jego operację z emocji coś mi mogło nie pójść. Teoretycznie nie zakładał takiego obrotu sprawy, ale nigdy nic nie wiadomo. Co prawda już wcześniej rozmawiałam z nim przez telefon, bo z powodu infekcji nie mogłam go odwiedzić, więc wiedział co i jak, ale i tak stwierdził, że musi osobiście mi pogratulować i uściskać dłoń. Dobrze jest go widzieć takiego normalnego, chociaż wiem, że to tylko kwestia czasu. Chociaż liczę, że w jego przypadku wszystko to będzie miało pozytywne zakończenie.