1636. Zmartwienie, które przyćmiło radość z dzisiejszego dnia

- Lolek, Lolek, ja naprawdę będę miał przez ciebie wyrzuty sumienia, jeżeli coś na obronie pójdzie ci nie tak... - słaby głos Księdza niosącego światło dobiegł do moich uszów. - Nie przejmuj się tym wszystkim tak.
Już podczas wyjazdu na Legnicę coś było nie tak, jednak wszyscy wtajemniczeni myśleli, że to kolejne powikłanie po stałym programie jego leczenia. Miewał już takie zdarzenia, chociaż nie za każdym razem. Oczywiście zaczęłam mieć wtedy wyrzuty sumienia, że może nie trzeba było go ciągnąć przez pół Polski, rekompensował mi je jednak sam ksiądz, twierdząc, iż nic się nie dzieje i żebym się nie martwiła tym tak bardzo. 
Potem przyszła chwilowa poprawa, po czym jeszcze bardziej mu się pogorszyło. Ostatnio do tego stopnia, że nie był w stanie funkcjonować m.in. bez środków przeciwbólowych. Lekarze zaczęli szukać przyczyn jego gorszego samopoczucia i znaleźli coś. A że do końca nie wiedzieli co to jest, to postanowili to wyciąć i zbadać. Przynajmniej tyle się dowiedziałam od jego siostry i proboszcza parafii, w której posługuje. Wiadomo, że lekarza obowiązuje tajemnica lekarska, a sam chory zna możliwość moich reakcji na tego typu informacje, toteż dozuje mi je w umiarkowany sposób. Ja też nie naciskam, co by nie było. Codziennie też u niego nie jestem, ale jak mogę i mam czas, to do niego wpadam tak po prostu pogadać. Albo pomilczeć, bo i tak bywało. Myślę, że wspólna organizacja wyjazdu na Legnicę, a rok temu po prostu to, że podczas pieszej pielgrzymki na Jasną Górę w pierwszej kolejności zobaczył we mnie człowieka, a dopiero w kolejnej moje ograniczenia sprawiło, że jakoś zżyliśmy się ze sobą.
Tak się jednak złożyło, że operacja została wyznaczona na dzisiejszy poranek. Wiedziałam jednak, że nie zdążę do niego jeszcze wpaść, bo przecież na 9:30 miałam wyznaczoną obronę tytułu licencjata Nauk o Rodzinie. A jeśli nawet, to zawsze mogli mnie do niego nie wpuścić. Dlatego wolałam go odwiedzić jeszcze wczoraj, wracając z wieczornej Mszy świętej. W ogóle Wikary życzył mi po niej światłości Ducha Świętego na ten moment i obiecał o mnie myśleć o tej porze, co nieco dodało mi odwagi. Ponieważ przez chwilę szliśmy w tym samym kierunku, on do Oratorium, a ja do szpitala, odbyliśmy krótką rozmowę. Cały czas korciło mnie, aby go zapytać, czy przenoszą go w tym roku, ale zabrakło mi odwagi. Szkoda by było, bo to jedyny ksiądz na parafii, który we mnie wierzy. A poza tym w razie czego wypadałoby go pożegnać. Ogólnie takie Msze święte pożegnalne są na przełomie lipca i sierpnia, kiedy zarządzone zmiany wchodzą w życie, jednak mnie wtedy nie ma.
Do szpitala dotarłam kilka minut po 19:00, co jest dosyć dobrym czasem, jak na odległość, którą pokonałam. Co prawda miałam tylko pół godziny, ale to wystarczyło, aby z nim porozmawiać i być może dodać mu otuchy. Bo nawet nie dopuszczałam do siebie myśli, że coś może się nie udać. Na usta cisnęło mi się, że będę o nim dzisiaj myśleć, ale znając osobowość duchownego, to pewnie oberwałabym po uszach. Zresztą i tak chyba się tego domyślił. Wszak kazał mi się nie przejmować. Na koniec "pocieszyłam" go, że mnie też kilkakrotnie wycinali fragment jelit, i wcale nie jest ze mną tak źle.
Po powrocie jeszcze trochę sobie poczytałam moje licencjackie wypociny. Wymagana ilość stron na taką pracę wynosi 40. Mi przez przypadek wyszło... 135. Jak to określił Ksiądz, który będzie błogosławionym - połowa jego doktoratu. Ale i temat miałam niezwykle interdyscyplinarny, taki, który można ugryźć z niejednej dziedziny wiedzy. A jak przeczytałam recenzję zarówno promotorki, która naprawdę wspierała mnie na każdym kroku w mojej szalonej decyzji oraz uchodzącego za niezwykle wymagającego recenzenta (o czym przekonałam się na własnej skórze, kiedy nie tak łatwo było zdać u niego Małżeńskie prawo kanoniczne i cywilne prawo rodzinne, na szczęście udało się za pierwszym razem), nie mogłam się nie wzruszyć. I nawet się nie przyznałam dzisiaj przed innymi, jaką ocenę wystawił mi ten drugi, bo sama nie mogłam w to uwierzyć. Z uwagi na złożoność pracy wraz z promotorką uzgodniłyśmy zagadnienia, których miałam się nauczyć do egzaminu: więzi rodzinne i konsekwencje ich zerwania, cele i zadania interwencji kryzysowej, a także sfery, zadania i wartości polityki społecznej. To ostatnie było najbardziej rozbudowane i to jemu musiałam poświęcić najwięcej czasu i uwagi.
W nocy nie mogłam spać. Nie wiem, czy bardziej z powodu obrony, czy operacji księdza. W każdym razie już o godzinie 4:00 byłam na nogach, wzbudzając zdziwienie Pusi. No tak, ostatnio tak wcześnie wstawałam podczas studiów w Krakowie. Na uczelnię, ubrana w odświętny strój, w tym koszulę kupioną na bierzmowanie, pojechałam tak, aby na miejscu być o 8:30, kiedy pierwsza osoba z naszego kierunku miała swoją obronę. Chciałam każdemu z nich życzyć powodzenia i zapewnić ich o tym, że w niego wierzę, i że wszystko będzie dobrze. Nie było to trudne, ponieważ z powodu moich ograniczeń został mi wydłużony czas zdawania, a co za tym idzie - zdawałam na końcu. Ale i mnie ktoś wsparł w tym wszystkim. Ni stąd, ni zowąd na horyzoncie pojawił się... Ksiądz, który będzie błogosławionym. Był raczej prywatnie, bo w normalnej koszuli i bez koloratki. Przystanął przy mnie:
 - Obrona?
 - Tak.
 - Pani Karolino, będzie dobrze. Słyszałem o pani pracy dyplomowej.
Noszszsz... Ciekawe, czy oni rozmawiają o wszystkich dyplomówkach, czy tylko o wybranych... Dobrze, że nie zapytał mnie o tą jedną rzecz, ale wtedy chyba bym go... pogryzła. Niemniej miło mi się zrobiło, kiedy ściskając moją dłoń, życzył mi powodzenia.
Do sali weszłam prawie punktualnie. Promotorka już wcześniej powiadomiła pozostałych członków komisji o tym, żeby dali mi się spokojnie wypowiedzieć, nawet jeżeli urwę wpół słowa. Chociaż bardziej dotyczyło to przewodniczącego komisji, który mnie kompletnie nie znał, niż recenzenta. Jeszcze przed wejściem do sali promotorka zapytała mnie, które zagadnienie chcę pierwsze omówić. Miałam mętlik w głowie, dlatego zdecydowałam, aby było to te, które jest związane z polityką społeczną. Chciałam je mieć jak najszybciej z głowy, tym bardziej, że moimi myślami coraz bardziej rządziły sprawy związane z operacją księdza. Wiedziałam, że jeżeli zadadzą mi te pytanie na końcu, to prawdopodobnie wiele rzeczy pokręcę. Jakież było moje zdziwienie, kiedy pierwsze pytanie dotyczyło... więzów rodzinnych. Powołałam się w nim na niejakiego Zbigniewa Tyszkę i wyszczególnionych przez niego 11 ich rodzajów. Powoli wymieniałam każdy z nich, a następnie omówiłam zerwanie więzi opiekuńczej, tożsamości religijnej oraz emocjonalnej. Na koniec recenzent zapytał mnie, dlaczego powołałam się właśnie na klasyfikację Tyszki. Nie mogłam odpowiedzieć, że tylko jego znalazłam w Internecie, dlatego ściemniłam, że on został najlepiej omówiony na zajęciach oraz że jego klasyfikacja jest najbardziej uniwersalna. Drugie pytanie było o interwencję kryzysową - tutaj popisałam się wiedzą z pracy socjalnej na UPJPII. Zaliczone. Z obawą czekałam na trzecie pytanie, bo ze stresu i natłoku myśli nie związanych z jego tematyką, to już zupełnie zapomniałam połowy odpowiedzi. Na szczęście od niego odstąpiono uznając, że to co powiedziałam wystarczy.
Potem chwilka wyczekiwania na werdykt, gratulację, uściski dłoni. Nie zawiodłam więc Księdza niosącego światło, nie musi więc mieć wyrzutów sumienia, że coś przez niego zawaliłam. Wręcz przeciwnie, wszystko zaliczyłam bez problemu. Mnie jednak nie do końca dane się było cieszyć, bo ciągle myślałam o jednym - o tej nieszczęsnej operacji. Nie mogłam jednak od razu jechać do domu, bo przecież praca, która dzisiaj wyjątkowo mi się dłużyła, a dzieci wydawały mi się uparte i niesforne jak rzadko kiedy. Dlatego z prawdziwą ulgą wyszłam o 14:30 ze świetlicy i wróciłam do DG.
Ubrana już w granatowe spodnie do kolan i zieloną koszulę pobiegłam do szpitala, nie umiałam usiedzieć w miejscu. Trochę mnie zdziwiło, że przed blokiem operacyjnym jeszcze siedziała siostra księdza i proboszcz parafii, w której posługuje, ale okazało się, że operacja się przesunęła o kilka godzin. Może to i dziwne, ale zaczęłam odmawiać różaniec w jego intencji, przynajmniej szybciej mi płynął czas. Operacja skończyła się o 17. Tak właściwie jeszcze nie wiadomo co to było, jednak powodowało to silny stan zapalny. Ksiądz został przewieziony na OIOM, a ja odetchnęłam z ulgą, że to wszystko miało raczej pozytywne zakończenie. Jeszcze tylko poszłam na wieczorną Mszę świętą podziękować Bogu za miarę szczęśliwie, mimo wszystko, zakończony dzień. A przy okazji "pochwaliłam się" Wikaremu obroną.

Nieco wymuszony uśmiech, bo tak naprawdę nie było mi jeszcze do radości

W zasadzie dopiero po powrocie do domu, kiedy cały stres i niepokój ze mnie zeszedł, uświadomiłam sobie, że znowu mi się udało. Może komuś się wydawać, że średnia za studia 4,45 nie jest jakaś szczególnie oszałamiająca. Może i stać mnie na więcej. Jednak zważając na wszystkie okoliczności, takie jak lock down w okresie pandemii, przez który przez cały rok byliśmy na zdalnym nauczaniu, nieobecność na niektórych piątkowych zajęciach z powodu wyjazdów na zawody, wylądowanie na miesiąc w szpitalu podczas pierwszej sesji egzaminacyjnej, prawie trzytygodniowej nieobecności z powodu zapalenia śledziony na trzecim semestrze, półtoratygodniowej nieobecności na zajęciach z powodu grypy (albo koronawirusa) w tym semestrze, studiowanie na dwóch kierunkach, a nawet problemów typowo wynikających z mojej niepełnosprawności uważam, że jest całkiem nieźle. Jestem wdzięczna każdemu wykładowcy za przekazanie mi chociaż szczątkowych wiadomości z jego dziedziny na temat funkcjonowania tej podstawowej grupy społecznej, jaką jest rodzina, za wyrozumiałość co do moich ograniczeń, za każdą rozmowę, każde upomnienie, a nawet uwagę. Tak samo jestem wdzięczna moim koleżankom i koledze, którzy dzielili ze mną trudy studiowania, za rozmowy na korytarzu i wspólne uczenie się przed egzaminem, za przesyłane notatki. Jestem wdzięczna wszystkim tym, którzy bezinteresownie mnie wspierali ciepłym słowem i zrozumieniem (pochwalę się, że dzisiaj kciuki za mnie trzymali nie tylko moi współpracownicy i dzieciaki na świetlicy, ale też... główny dyrektor KBO ŚDM Lisbona, co niezwykle mnie wzruszyło), moim bliskim i znajomym. A nade wszystko jestem wdzięczna Bogu, że tak pokierował moim życiem, że znalazłam się w tym miejscu, w którym jestem. W trudnych chwilach, po każdej prośbie dodawałam: "Niech się dzieje Twoja wola". I chyba tak się działo. Przynajmniej ja w to wierzę. Dlatego kiedy na koniec obrony przewodniczący komisji wyraził nadzieję, że spotkamy się w październiku (oj, a może jeszcze wcześniej) odpowiedziałam mu po prostu: "Wszystko w rękach Boga". Na tym konkretnym Wydziale mogę sobie pozwolić na takie stwierdzenie.