1643. Pomimo wakacji...

Jeżeli ktoś myśli, że w moim przypadku przerwa wakacyjna, czy też ukończenie studiów licencjackich równa się kompletnemu odpoczynkowi od spraw uczelnianych, to trafił pod niewłaściwy adres. W tym roku wakacje wiążą się dla mnie m.in. z przygotowaniami do cyklicznej ogólnopolskiej (chociaż już pojawiła się koncepcja, aby była ona międzynarodowa) konferencji interdyscyplinarnej "Między katedrą, a katedrą" od wielu lat organizowanej przez Wydział Teologiczny USiu, który dane mi było ukończyć. To już będzie kolejna jej edycja (próbowałam odkryć, która z kolei, ale nie mogłam się ich doliczyć), a więc samo wydarzenie ma już swoją markę, renomę, a nade wszystko - tradycję.
Tydzień temu po obronieniu tytułu licencjata z Nauk o Rodzinie, przez chwilę jeszcze rozmawiałam ze Starościną (hmmm... byłą Starościną?). W pewnym momencie temat naszej konwersacji zeszedł na temat... organizacji konferencji naukowej w przyszłym roku akademickim. Co prawda nawet nie wiem, czy w dalszym ciągu będę studiować na Wydziale (chociaż z obrony wyszłam z zaproszeniem do kontynuacji nauki na magisterce od samego Prodziekana), ale choćby nawet nie, to w organizację jakiejś konferencji z miłą chęcią mogę się włączyć. Nota bene zostaje mi jeszcze rok pedagogiki, więc statusu studenta i tak nie utracę. No, chyba że rzucę studia, względnie z nich wylecę. Tym bardziej, że jakieś tam doświadczenie w tej działce mam, głównie poprzez pomoc w organizacji międzynarodowych i ogólnopolskich sympozjów na UPJPII (pisałam o nich >>wtedy<< i >>wtedy<<). A i w zeszłoroczną konferencję na Wydziale miałam swój niewielki wkład. Sama myślałam, aby zorganizować coś niewielkiego w kontekście beatyfikacji rodziny Ulmów, czy też Światowych Dni Młodzieży (nawet mam wstępny zarys jednego i drugiego), Starościna zaproponowała coś z tematyki jej pracy dyplomowej, czyli o prewencji nadużyć seksualnych. Padł też pomysł zorganizowania w końcu tegorocznej konferencji "Między katedrą, a katedrą". Problem polega jednak na tym, że my to mamy za małe kompetencje, aby samemu to wszystko zorganizować. Toteż zaczekałyśmy, aż moja Pani Promotor wyjdzie z sekretariatu i wtedy z nią porozmawiałyśmy na ten temat. Wybór nie był przypadkowy, ponieważ przez wiele edycji współorganizowała ona całe przedsięwzięcie. Z radością przystała na naszą propozycję. Jeszcze tylko musieliśmy ustalić termin spotkania on-line.
Po wielu analizach naszych planów wybór padł na dzisiejsze popołudnie. Akurat zdążyłam wrócić z pracy i zjeść pół paczki ruskich pierogów :). Przynajmniej była szansa, że nie padnę z głodu. Z niecierpliwością czekałam, aż rozpocznie się spotkanie, aż wreszcie zobaczyłam wyczekiwane okno, w które trzeba było wejść. Po chwili do spotkania dołączyły kolejne osoby zainteresowane organizacją wydarzenia, w sumie było nas 5 osób z wersją, że będzie nas jeszcze więcej. Tylko nie każdy mógł się dzisiaj pojawić. Ucieszyłam się, że wszystkie są mi w większym lub mniejszym stopniu znajome.
Na razie ustaliliśmy podstawowe kwestie, czyli termin (23 listopada) oraz temat przewodni (szeroko rozumiane wypalenie i sposoby jego przezwyciężania). W końcu od czegoś trzeba zacząć, aby wiedzieć, jakich ekspertów trzeba szukać. Od razu przyszedł mi do głowy promotor pracy dyplomowej z pracy socjalnej na UPJPII, wykładowca przedmiotu Wypalenie zawodowe - sam był po trochu przykładem takiego wypalenia. Względnie mój aktualny proboszcz. Kto wie, może to właśnie to jest powodem jego niechęci do wszelkich inicjatyw... Ustaliliśmy też wersję hybrydową wydarzenia. Ostatnie dwie edycje to była z wiadomych przyczyn wersja on-line. A także przybliżono mnie i Starościnie ideę konferencji. Ja raz brałam w niej udział, właśnie w wersji zdalnej, więc mniej więcej wiem o co chodzi. Nie mniej dobrze było się dowiedzieć czegoś więcej od znawców tematu.
Kolejne spotkania przed nami. Trzeba jeszcze tyle rzeczy dopracować, jak chociażby cele konferencji, opisać budżet, zaprosić prelegentów, ułożyć program. Jest wiele niewiadomych, zagadek, nieścisłości, a jednak się cieszę, że mój osobisty mikrokosmos przeplata się z uczelnianym makrokosmosem. Że nawet, jeżeli stwierdzę, że nie mam siły studiować, to znajdzie się nisza, w której mogę dodać jakiś niewielki pierwiastek mojej osoby. Jestem już spokojna i wierzę, że damy radę :).

Ale o tą konferencję w kontekście beatyfikacji Ulmów to będę walczyć.