1755. Pożegnaliśmy ich w ciągu ostatniego roku

Jak łatwo zauważyć, niemal od początku istnienia bloga w listopadzie pojawia się krótkie zestawienie osób, które odeszły z tego świata w ciągu ostatnich 12 miesięcy. Wśród nich pojawiają się ludzie związani z telewizją, teatrem, polityką, religią, lekarze, czy też dziennikarze. Ci, których może nie zawsze podziwialiśmy i wspieraliśmy, ale w jakimś stopniu byli powszechnie znani (dlatego pomijam prywatne osoby, które znałam, a których przecież nie brakuje). Nie inaczej mogło być w tym roku. Poniższa lista osób jest zupełnie subiektywna i nie znalazły się na niej może Wasze typy, ale coś trzeba było wybrać spośród tych, którzy odeszli. To wieczność, jak sama nazwa wskazuje, powinna trwać wieki, nie zwykła prezentacja.

W tym roku pożegnało się również sporo zwykłych ludzi, których próżno szukać na pierwszych, a nawet na ostatnich stronach gazet. Niektóre osoby znałam bardzo dobrze, niektóre z nich, jak małżonek mojej byłej matematyczki, pan Wiesiek - brat naszej Basi z 5 pór roku, czy też tata Księdza Niosącego Światło byli dla mnie całkowicie anonimowi. Nic jednak nie stało na przeszkodzie, abym udała się na ich pogrzeby i powspierała, nawet samą obecnością, ich osieroconych bliskich, nawet kosztem poświęcenia zajęć na uczelni czy wzięcia dodatkowego dnia wolnego w pracy. Przy okazji człowiek zdaje sobie sprawę z tego, że tak naprawdę jest tutaj, na ziemi, tylko na chwilę. A ta chwila jest niczym tak naprawdę. To tylko mały wycinek czasu, który trzeba jak najlepiej zagospodarować, bo przecież:

Podczas pogrzebów, nawet tych świeckich, wielokrotnie w mojej głowie pojawiało się pytanie, jakie będą te moje ziarna, ile będzie w moich czynach dostrzeżonej miłości dla bliźnich? Przecież w naszych czasach tak bardzo trudno po prostu być dobrym i uczynnym względem drugiego człowieka nie robiąc mu krzywdy ani fizycznej, ani tym bardziej - psychicznej.