1864. Komfort duszy

Obiecałam sobie, że nie będę się przejmowała jakimiś dziwnymi i niezrozumiałymi, jak dla mnie, pomysłami i zarządzeniami księdza proboszcza. Z perspektywy doby widzę nawet pewną nieścisłość pomiędzy jego słowami, a postępowaniem. Tutaj podczas kazania mówi o odwadze w kontaktach z innymi ludźmi, a tak naprawdę zabrakło mu jej aby powiedzieć mi wprost, że nie chce abym coś czytała w kościele. Może bym to nawet zaakceptowała, a już na pewno próbowała zrozumieć. Tak samo pani Dyrygent. Tymczasem przez cały rok wszyscy grali ze mną w kotka i myszkę, pewnie sądząc, że się nie zorientuję. Zorientowałam się. Tu chyba już nie chodzi o sam fakt zabronienia mi pewnych rzeczy, nawet nie podając powodu (chociaż ja się domyślam) ile o to, że nie widzieli potrzeby powiedzieć mi o tym. Dzisiaj już wszystko przeszło w stan zobojętnienia, chociaż czasami robi mi się przykro, jak ni stąd, ni zowąd sobie o tym przypomnę.

Jednak postanowienie to jedno, a rzeczywistość drugie. Jak można się domyśleć, nie miałam już najmniejszej ochoty iść do mojego kościoła na Gorzkie Żale. Pewnie znowu usłyszałabym jakieś kazanie żywcem ściągnięte z netu... Już wolałam przejść się te dwa kilometry do parafii Księdza Niosącego Światło, ochłonąć trochę, przemyśleć kilka spraw. Ale im więcej wszystko analizowałam, tym bardziej chciało mi się płakać. Może to jednak nie był taki dobry pomysł? No nie ważne. Do kościoła dotarłam przed 17. A nabożeństwo miało się rozpocząć o 17:15. Sam kościół był zamknięty, ale otwarty był jego przedsionek. Weszłam do niego i usiadłam na jednej z ławek chowając głowę w dłoniach. Nagle usłyszałam, jak klucz przekręca się w drzwiach oddzielających przedsionek od świątyni, one same się otwierają, a zaraz potem dotarło do mnie pełne zaskoczenia: "Karolina? Co się stało?". Tylko pokręciłam przecząco głową i poszłam do swojej ławki. Ksiądz Niosący Światło wyczuł chyba, że coś jest nie tak (w zasadzie trudno było nie) i poszedł za mną, siadając tuż obok. "No to co się stało?". Powiedziałam mu, że nic ważnego. No przecież nie będę donosić na własnego proboszcza. Trochę był też chyba zaskoczony moim nastrojem, ale gdyby wiedział ileż to łez wypłakałam podczas jego choroby... Tradycyjnie ścisnął moje złożone w pięści dłonie i uśmiechnął się uspakajająco. "Będzie dobrze" szepnął wstając z ławki. Chwilowo nawet się uspokoiłam i dosyć egoistycznie pomyślałam, że szkoda iż nigdy nie będzie w naszej parafii.

Dzisiaj przed wieczorną Mszą świętą odważyłam się i zapytałam go, czy gniew trwający góra kilka godzin, a następnie przechodzący w żal, jest tak ciężkim grzechem, że trzeba się z niego spowiadać. Nie wdrażałam go w szczegóły, nie wiem jakie mają stosunki w dekanacie, a już ani nie chcę oczerniać mojego proboszcza, ani robić sobie ewentualnych kłopotów. Pokręcił przecząco głową twierdząc, że nie, bo to emocja jak każda inna. Jeżeli nie trwa zbyt długo, a jeden dzień możemy tak odbierać i zbytnio nie ubliżamy innym w myślach, to nic się złego w naszej duszy nie dzieje, a wręcz ma ona szansę się "oczyścić". Gorzej, jeżeli jest to jakiś chroniczny stan. I dla ciała, i dla duszy. Trochę mnie tym uspokoił. Ale tylko trochę.

Po Gorzkich Żalach pojechałam do Kato na Duszpasterstwo. O 20:00 mieliśmy Mszę w kaplicy mojego wydziału, a po niej spotkanie formacyjne, już w ośrodku DA. Godzina jak dla mnie mega późna, zważając, że dzisiaj miałam zajęcia na uczelni od 8:00 rano, ale wydaje mi się, że studiowanie w Grodzie Kraka nieco mnie pod tym względem zahartowało. Kiedy udałam się do Kato byłam już w lepszej formie psychicznej, niż te 2 godziny wcześniej, ale chyba dalej emanowały ode mnie te emocje. W każdym razie ksiądz Krzysiek wyczuł, że coś jest nie tak (też mnie nigdy nie widział w takim stanie). Najpierw, jeszcze na wydziale, próbował dowiedzieć się, co się stało (powiedziałam mu, że mam małe problemy w parafii), a potem po prostu wziął mnie w ośrodku do przedpokoju i tam siedział ze mną na kanapie. Nie rozmawialiśmy o tym, co się stało, chociaż wiem, że by mnie przynajmniej wysłuchał, ale po prostu siedzieliśmy i milczeliśmy. A czasami milczenie też może być zbawienne. Zwłaszcza kiedy człowiek nie wie, co właściwie ma powiedzieć.

Kiedy tak sobie siedziałam obok księdza Krzysia i milczałam, uświadomiłam sobie, że czuję coś co można nazwać "komfortem duszy". To sytuacja, kiedy człowiek mimo negatywnych emocji jakie nim targają, zaczyna odczuwać wewnętrzny spokój, a zarazem i pokój, tylko poprzez samo obcowanie z drugim człowiekiem. To nie musi być kontakt fizyczny czy też werbalny, wystarczy tylko sama obecność osoby, której się ufa i przy której człowiek czuje się w miarę bezpiecznie. Kiedyś, ponad dekadę temu, był to ksiądz Wojtek. Wiedziałam, że kiedy mam problem to mogę do niego przyjść, że zawsze znajdzie czas, aby mnie wysłuchać, doradzić, pobyć. Po jego odejściu długo nie mogłam znaleźć nikogo, kto by był dla mnie kimś takim. Aż do teraz. I to w dodatku dwóch duchownych. Takich, którzy całym sobą budują tylko i wyłącznie łączące mosty, a nie dzielące mury. Tylko szkoda, że nie z mojej parafii? Jakie cechy powinna posiadać taka osoba? Najzwyczajniejsze w świecie - akceptacja drugiego człowieka takim, jaki jest. Z jego zaletami, ale też wadami. 

I tylko żałuję jednego: że w tym wszystkim zapomniałam tytułu filmu, do którego nawiązał Ksiądz Niosący Światło podczas kazania pasyjnego. Samo kazanie pasyjne, oparte na analizie obrazu Hieronima Bosha "Siedem grzechów głównych" kolejny raz urzekło mnie swoją prostotą, a zarazem głębią. Szukałam tego tekstu na internecie niemal pewna, że posłużył się gotowcem. Nie znalazłam nic nawet w podobnym stylu. Jeżeli on sam to wszystko ułożył, na co wszystko wskazuje, to kolejny raz pokazał, że nie na darmo ma takiego patrona. Kiedy on tylko znalazł na to czas i siłę? Przecież tam każde zdanie było przemyślane i dokładnie opracowane. Aż sobie w pewnym momencie pomyślałam: daj Panie Boże, aby wytrwał z tymi kazaniami przez wszystkie niedziele Wielkiego Postu. Tylko ten film... Szkoda, że nie pamiętam tytułu, bo może byłby ciekawym wypełnieniem dzisiejszego wielkopostnego zadania:

Obejrzyj coś wartościowego

Widziałeś już "Przełęcz ocalonych"? "Niebo istnieje naprawdę"? "The Chosen"? "Odważnych"?

A jakby tak podpytać jeszcze raz o ten film księdza? Na pewno polecił coś ciekawego. Tak jak podczas noworocznego kazania, które ciągle we mnie siedzi. Wszak to chyba tylko dlatego zdecydowałam się na obejrzenie "Dwóch papieży" właśnie po nim.