1635. Minirosarium przed Instytutem Pedagogiki, które cieszy po sukcesach i osładza gorycz porażki

Budynek Wydziału Nauk Społecznych, w którym mieści się Instytut Pedagogiki* usytuowany jest w na pozór betonowej okolicy. Ale to tylko pozory. Już prawie dwa lata temu pisałam Wam o niewielkim parku znajdującym się ok. 150 - 200 metrów od Instytutu. Swoją drogą, jak ten czas szybko leci - dopiero co zaczynałam swoją karierę na kierunku pedagogicznym, a już 2/3 drogi do uzyskania tytułu licencjata za mną. Park bardzo polubiłam, a że znajduje się niejako na trasie pomiędzy Instytutem, a centrum miasta, z którego albo udaję się na Wydział Teologiczny, albo do pracy, albo na przystanek autobusowy, z którego jadę w kierunku DG, to bardzo często przez niego przechodzę, aby choć przez te kilka chwil poobcować z przyrodą. Szczególnie lubię takie spacery jesienią, kiedy jest kolorowo, a dodatkowo nic nie pyli. Tegoroczna wiosna bardzo dała mi w kość pod tym względem, a moja pani alergolog musiała się bardzo nagłówkować, aby dopasować mi takie leki, bym mogła w miarę normalnie funkcjonować.
Park jest cudowny, jednak nie zawsze wystarcza czasu, aby przejść się w tamtym kierunku. Z jednej strony kwadransowa przerwa pomiędzy jednymi zajęciami a drugimi to całkiem sporo czasu, ale z drugiej, niekoniecznie. Zwłaszcza kiedy trzeba w tym czasie przedostać się z jednego Wydziału na drugi. Ale daję radę. Kiedy więc jest ciepło, a nam nie chce się siedzieć w murach uczelni, wychodzimy na te 15 minut przed nią. Szczególnie ku temu zachęca niewielki, chociaż niezwykle uroczy mini-ogród, w którym rosną królewskie kwiaty, czyli róże. Ale też i inne kwiaty. A że jesienią już ich nie będzie, to warto chociaż teraz poobcować w ich towarzystwie. Wzdłuż chodnika są ławki, można więc na nich usiąść i nacieszyć się tym różanym widokiem. Podejrzewam, że krzewy te były świadkiem niejednego wybuchu studenckiej radości i niejednej łzy po porażce.
Po ostatnim egzaminie na Pedagogice (czy zdanym, czy też nie okaże się w niedalekiej przyszłości, miałam go bowiem z wykładowczynią, z którą nie polubiłyśmy się na NoRkach i niestety przeniosło się to też na te studia, aż się mnie koleżanki i koledzy z roku pytali, czemu ona mnie tak nie lubi. Ale przecież nie powiem im, że tamta Starościna coś na mnie nagadała podczas mojej nieobecności i od tego wszystko się zaczęło) wyszłam z budynku i udałam się właśnie na wspomniane ławki. Musiałam się uspokoić i pozbierać myśli, których gonitwa wypełniała całą moją czaszkę. Nie chciałam iść w takim stanie do pracy, a potem do szpitala. Zwłaszcza do szpitala. Ksiądz ma mieć jutro operację, nie chciałam go denerwować moimi humorami. A takie patrzenie się na kwiaty stopniowo, ale skutecznie koiło moje nerwy. Zresztą czy może być inaczej przyglądając się takiemu pięknemu rosarium?

Taka kontemplacja zaowocowała nawet kolejnym wierszem (a myślałam, że w takim nastroju nie da się nic wymyśleć).
Róże nie-jesienne
Róże nie-jesienne zakwitły na małym skwerze,

ciesząc oczy tych, którzy je zauważą

w bieganinie codzienności.

Chcę zdradzić im swe tajemnice, 

które przechowają niczym w atłasowym pudełku.

I nie zdradzą ich nikomu

aż po kres swego krótkiego życia.

Naprawdę, ktoś miał idealny pomysł z zagospodarowaniem placu przed Instytutem w taki oto sposób. Hmm... a jakby podrzucić podobną propozycję na Wydziale Teologicznym? Co prawda jutro formalnie przestanę być jego studentem, co nie oznacza, że nie mogę złożyć takiego pomysłu. Jest tylko jeden mankament - tam nie ma takiego skwerku. No, chyba że na dachu auli. Zawsze zastanawiałam się, czemu jest pokryty ziemią, na której rośnie trawa, więc może to jest odpowiedź na moje pytania.

* To jeden z wielu Instytutów, wchodzących w skład całego Wydziału. Pozostałe, oprócz Instytutu Psychologii, który mieści się w tym samym budynku co nasz, rozsiane są po innych częściach K-wic.