1645. W świecie biblijnej flory

O wizycie w ogrodzie biblijnym marzyłam od dawna. Mniej więcej od 2015 roku, kiedy na jednych zajęciach z Turystyki religijnej okolic Krakowa dowiedziałam się, że coś takiego zostało założone m.in. w podkrakowskich Proszowicach, czy też trochę dalej znajdującej się Muszynie. Zresztą już w tamtym czasie miałam słabość do wszelkich ogrodów, jednak w tego typu jeszcze nie miałam okazji bycia. To wtedy zrodził się we mnie pomysł zorganizowania wycieczki do Proszowic w ramach parafialnych półkolonii. Podzieliłam się tym z księdzem Dżakiem, a że to było tuż przed ŚDMem w Krakowie i wiedział że dostałam się na tamtejszy wolontariat (a przy okazji byłam wolontariuszem na parafii), to przystał na mój pomysł. Bardzo mi się tam podobało i jedynie nad czym ubolewałam to nad tym, że jeszcze wtedy nie miałam aparatu fotograficznego i nie mogłam tego wszystkiego utrwalić. A przynajmniej tego, co uważałabym za stosowne. Poza tym na takich wyjazdach bardziej pilnuje się dzieci, niż zachwyca wszystkim dookoła. Dlatego już wtedy postanowiłam, że jeszcze kiedyś wrócę w tego typu miejsce.
Jakiś czas temu znalazłam informację, że jeden z czterech funkcjonujących w Polsce ogrodów biblijnych znajduje się stosunkowo niedaleko mnie, bo w sąsiadującym z Katowicami Chorzowie (pozostała są w Małopolsce - we wspomnianych Proszowicach oraz w Muszynie, i w województwie podkarpackim - w Myczkowckach). Od kilku lat intensywnie szukałam okazji, aby podjechać pod kościół p.w. św. Jadwigi znajdujący się w centrum miasta (no prawie), i zwiedzić go. Zawsze coś stawało mi na przeszkodzie. Aż w końcu powiedziałam sobie, że muszę tam pojechać. Zapowiadała się słoneczna pogoda. Uzbrojona w plecak na plecach, w którym znajdował się m.in. aparat fotograficzny, ruszyłam w niezbyt długą podróż.
Jak można się domyśleć, ideą ogrodów biblijnych jest przybliżenie zwiedzającym flory, o której można przeczytać na kartach Pisma Świętego. Ogrody te są zakładane przy kościołach, klasztorach, a nawet synagogach. Pierwszy ogród założono w 1957 roku w USA. Niektóre funkcjonują jako samodzielne parki lub parki miejskie, albo część dużego kompleksu wypoczynkowego. Niewielkie ogrody mogą być zakładane jako część ogrodu botanicznego (np. przy Ogrodzie Botanicznym UJotu w Krakowie). Ogród biblijny może być też miejscem badań nad roślinnością biblijną lub dopełnieniem ośrodków przeprowadzających tego typu badania.
Ogród jest specyficznym zapisem biblijnej historii. Według zamysłu ma być pomocą, by przez analogię przybliżać treść Biblii. Często pokazuje ówczesne życie, a przez odpowiednie rośliny i scenerie przybliża krajobrazy oraz realia, w jakich rozgrywały się wydarzenia biblijne. Tego typu ogród jest ogrodem tematycznym i dydaktycznym.
Układ kompozycyjny każdego z nich jest odmienny i zależy m.in. od położenia geograficznego, funkcji, dysponowanej powierzchni, inwencji projektantów oraz użytkowników. Nadrzędnym celem wszystkich istniejących ogrodów biblijnych jest kolekcjonowanie roślin wymienionych na kartach Pisma Świętego. Każda rosnąca w nim roślina posiada tabliczkę z nazwą oraz cytatem z Biblii. Tego typu prezentacja pozwala na lepsze zrozumienie i zapamiętanie sensu przekazywanych treści biblijnych.
Chorzowski ogród biblijny nie jest duży, zajmuje zaledwie 10 akrów. Został otwarty w 2012 roku. Znajduje się na terenie kościoła św. Jadwigi, pomiędzy świątynią, a plebanią. Odgrodzony jest murem, a o jego istnieniu informuje wszystkich tabliczka na bramie wejściowej do jego środka.

Już na początku trasy znajdziemy nawiązanie do biblijnego ogrodu Eden, gdzie według tradycji mieli przebywać pierwsi ludzie.

Jedną z pierwszych roślin, jaką zobaczymy u wejścia do ogrodu, oprócz bukszpanu, jest aukuba japońska.

Nawiązania do biblijnych ogrodów.

Nawiązanie do "studni życia"

Na kartach Pisma świętego znajdziemy też zmiankę o bobie i prosu.

Tamaryszek, gdzie miała się ukryć przed starcami Zuzanna ze Starego Testamentu.

Zaznaczenie, że wchodzi się na obszar tematycznie odpowiadający

Te rośliny to chyba zna każdy.

Bukszpanowa menora nawiązuje do tradycji Starego Testamentu.

Głóg jednoszyjkowy.

Tutaj widzimy już rośliny typowe dla strefy Basenu Morza Śródziemnego.

Migdałowiec.

Oleander pospolity

Góry Nebo raczej nie porastał bluszcz, aczkolwiek ciekawe to rozwiązanie.

Kamień na szczycie "góry Nebo".

Mojżesz z Góry Nebo widział Ziemię Obiecaną. Goście ogrodu biblijnego mają taki widok.

W Piśmie Świętym znajdziemy wiele popularnych zbóż.

Bukszpanowa ryba to z kolei nawiązanie do Nowego Testamentu.

Styrakowiec, z którego wytwarzano wonne kadzidła.

Szarańczyn strąkowy, którego strąkami żywił się marnotrawny syn.

Trzcina pospolita, którą bity był Pan Jezus.

W ogrodzie biblijnym nie mogło zabraknąć nawiązania do ogrodu oliwnego, w którym Jezus spędził swoją ostatnią noc. Znajdują się w nim drzewa oliwne.

Tuż przy Ogrodzie Oliwnym znajduje się niewielkie oczko wodne z roślinami rosnącymi nad wodą.

Z takiego sitowia matka uplotła kosz, w którym ukryła małego Mojżesza (również w sitowiu).

A tu już widzimy pałkę wodną, której też nie brakowało w Egipcie nad Nilem.

A oto cedrat, którego owoce wykorzystywane były w czasie żydowskiego Święta Namiotów.

Zwiedzających "żegna" ukryta wśród róż Matka Najświętsza.

Mam nadzieję, że wytrwaliście do końca i że zbytnio Was nie zanudziłam. Sama jestem zdziwiona ilością fotografii, jakie udało mi się zrobić, tym bardziej, że na miejscu okazało się, że bateria w aparacie jest na wyczerpaniu. Spodziewałam się kilka zdjęć, a tu wyszło ich całkiem sporo. Ja zaś chyba odkryłam w sobie nowe zainteresowanie...

Jednym z moich celów było ocenienie ogrodu pod kątem dostosowania go do potrzeb osób niepełnosprawnych oraz możliwości zorganizowania do niego kilkugodzinnej wycieczki dzieci z Oratorium. 

Ogród według mnie spełnia kryteria, aby można było poruszać się po nim także z osobą poruszającą się na wózku inwalidzkim. Alejki są dosyć równe, nie wystaje z nich kostka, może mogłyby być ciut szersze, ale ich szerokość jest uzasadniona wielkością ogrodu. Dostęp do większości obiektów jest raczej dobry, wyjątek stanowi "góra Nebo", na którą trzeba wyjść po schodach.
Wycieczka Oratorium też teoretycznie powinna dojść do skutku. Nawet jadąc tam komunikacją miejską można próbować skoordynować autobus i tramwaj w taki sposób, aby cała podróż trwała godzinę - godzinę piętnaście. Jednak kiedy powiedziałam tacie co planuję, on popatrzył na mnie z litością. "Bo myślisz, że proboszcz Ci da" - skomentować. No, znając go to pewnie nie, ale przecież proboszcz nie będzie z nami na wieki wieków (chociaż zastanawia mnie, jakie on musi mieć "chody" u przełożonego, skoro tamten w tym roku go przeniósł). A jakiś plan wycieczki zawsze warto mieć w głowie. I piszę to jako absolwent studiów turystycznych.
Jedno jest pewne, ogród biblijny tak mnie wzruszył i zachwycił, że na pewno nie jest to jednorazowa w nim wizyta. Tym bardziej, że dzięki niej chociaż na chwilę odpoczęłam od problemów dnia codziennego oraz dałam moim myślą pobłądzić w innym kierunku, niż wymyślanie kolejnych aktywności dla dzieciaków ze świetlicy, czy też zastanawianie się, czy aktualna rekonwalescencja Księdza niosącego światło podąża we właściwym kierunku. Ale skoro jest on w stanie odprawić Mszę świętą, w tygodniu, bo w tygodniu, jednak te tygodniowe są krótsze i mniej forsujące, to myślę, że raczej wszystko powoli wraca na właściwe tory.