1853. Sentymentalnie

Westchnienie

Gdzieś z tyłu głowy pojawia się coś,

myśl jakby nieoczywista.

Coś tak prostego, jak zwykły cień,

cień z domowego ogniska.

Przy wspólnym stole siedzą już,

ci, którzy sercu są bliscy.

To mama, tata, siostra i brat,

z uśmiechem na twarzy wszyscy.

Wszystko to mogłoby zdjęciem być

lub namalowanym obrazem.

I wdzięczność zwykła, najprostsza dziś,

że wszyscy są znowu razem.

Ulotne chwile, zamknięte w pięść,

w skarbnicy serca trzymane.

Tak bardzo wszystkie chcą często być,

z pamięci przywoływane.

Z wiekiem człowiek robi się coraz bardziej sentymentalny. Chociaż jeszcze przez rok mogę zaliczać się do młodzieży, to coraz częściej zdarza mi się analizować moje dotychczasowe życie. To co mi się w nim udało, a co nie, co wydarzyło, a co mogło wydarzyć. Czy to co się nie wydarzyło to bardziej z mojej winy, czy też z winy innych. Czy jestem dobrym człowiekiem, czy tylko mi się tak wydaje. Czy w życiu czeka mnie jeszcze coś dobrego i pięknego, czy może to już za mną? I ile w ogóle tego życia mi zostało. Może kilkadziesiąt lat, a może tylko kilka dni. 

W zasadzie takie i podobne rozmyślania mam od liceum. Nie wiem skąd mi się to biorą, bo według naukowców i psychologów powinny się one pojawić w wieku ok. 40 lat, a nie kilkunastu czy dwudziestu paru. Ale to tylko statystyka. Ja zaś przez niemal całe moje życie wymykam się spod bliżej określonych ram, w które próbują mnie wcisnąć różni specjaliści. Wiem, jestem niestandardowa, przez co często przysparzam zakłopotania innym, zwłaszcza lekarzom i nauczycielom. 

Mimo wszystko staram się cieszyć tym moim życiem takim, jakie jest. Kolekcjonować w sercu tylko te piękne chwile, warte zapamiętania i wracania do nich w trudnych chwilach. Chociaż życie niejednokrotnie rzuca mi kłody pod nogi. Zresztą pewnie jak każdemu z nas. Te kłody trzeba przeskakiwać. Czasami się udaje, a czasami człowiek zahacza nogą o jedną z takich kłód i leci jak długi na ziemię (akurat mam słabo wyrobiony odruch obronny przed upadkiem, więc mniej więcej tak to u mnie wygląda). Zagadką zawsze pozostaje to, ile czasu mi zajmie podnoszenie się z kolejnego upadku. I kiedy zagoją się powstałe w ten sposób rany. Bo to, że się zagoją jest pewne. Które z nich zostawią trwałe blizny, a po których nie pozostanie ani śladu.

50 upieczonych pączków na Tłusty Czwartek z jednej strony cieszy, a z drugiej powoduje rozczarowanie. Chyba zaczyn nie za bardzo wyszedł, albo ciasto nie wyrosło. Nie szkodzi, człowiek uczy się na błędach. Następnym razem będzie lepiej. Mam taką nadzieję. Prawda jest taka, że zabawę w piekarza zaczęłam dopiero w zeszłym roku, kiedy dorobiłam się nowej kuchenki. Bo po przygodzie z kremówkami bałam się odpalać piekarnik w tej poprzedniej. Pączki w większości zostały zjedzone. Nie przeze mnie, ale podobno wcale nie były takie złe... Mam tylko nadzieję, że nikt się od nich nie pochoruje.

Wieczorem powrót na spotkania Duszpasterstwa Akademickiego po kilkutygodniowej przerwie. Aż chce się krzyknąć "nareszcie!". Ciekawe ile ludzi będzie, bo jednak jest przerwa międzysemestralna na większości uczelni. Zresztą, czy to takie ważne? Ważne, aby ktoś był. Nie mogę się już go doczekać.