1666. Chociaż Maryja jest jedna, może być przedstawiona na różne sposoby

Jedną z pobocznych imprez w ramach tzw. Festiwalu Młodych, jaką organizatorzy Światowych Dni Młodzieży zaproponowali przybywającej do Lizbony młodzieży, była wystawa poświęcona narodowym wizerunkom Matki Bożej. Sama wystawa mieściła się w czymś na wzór audytorium i zajmowała niecałą ścianę. Była raczej mało rozpowszechniona, bo umieszczono ją w jednej z niewielkich miejscowości, do których dojeżdżała kolejka podmiejska. Sama trafiłam tam przez zupełny przypadek. Akurat odesłano nasz team do pomocy przy organizacji*. Zamieszczam Wam zdjęcia niektórych z Madonn, które można było tam zobaczyć:

A po południu tego samego dnia odbywała się Droga Krzyżowa z papieżem Franciszkiem. Nasz team był trochę spóźniony. Wiedzieliśmy, że już nie wejdziemy na teren parku Edwarda VII, nie wiedzieliśmy, czy w ogóle jeszcze wejdziemy do jakiejś bocznej uliczki, gdzie też był limit miejsc. Ale wiedzieliśmy, że w Polskiej Lizbonie będzie transmisja wydarzenia z tłumaczeniem na język polski, dlatego nasza polska część postanowiła pojechać właśnie na stadion na ulicy 1-go Maja (trochę polsko brzmi, prawda?).

Na miejscu okazało się, że nie tylko my wpadliśmy na ten pomysł i płyta stadionowa była pełna polskojęzycznych pielgrzymów. Z trudem można było znaleźć wolne i dogodne miejsce, aby można było swobodnie widzieć telebim. Ale z drugiej strony dla mnie było to piękne - tylu młodych ludzi chcących w ten sposób połączyć się z tym, co się działo na Wzgórzu Spotkania. I rozwiązał się automatycznie problem z brakiem tłumaczenia przemówień na język polski (chociaż mieliśmy to obiecane jako czwarta pod względem liczebności grupa narodowa). Na stadionie mieliśmy zapewnione tłumaczenie w sposób symultaniczny bez potrzeby posiadania dodatkowego sprzętu typu radio.

Same rozważania poszczególnych stacji Drogi Krzyżowej były bardzo trafne i dotyczyły problemów, z którymi zmaga się niejeden młody człowiek - odrzucenie, zapomnienie, uzależnienie od różnych rzeczy i sytuacji, konieczność emigracji z powodu wojny, izolacja w czasie pandemii... Słuchałam tego wszystkiego i pomyślałam, jakim ktoś musi być wspaniałym obserwatorem otoczenia, skoro udało mu się aż tyle wyłapać. Nawet gdyby tych obserwatorów było czternastu, po jednym na stację, to i tak takie ujęcie tematu robi wrażenie. Treść poszczególnych stacji można przeczytać >>tutaj<<. Całość dopełniała pantomima rozgrywająca się na ścianach ołtarza. A ja cały czas zastanawiałam się dlaczego on tak dziwnie wygląda.

I jeszcze przemówienie Ojca Świętego wlewające nadzieję w serca niejednego młodego człowieka.

Przemówienie można przeczytać >>tutaj<<.

Na koniec w Polskiej Lizbonie odbył się ostatni już koncert, ale o jakże wymownej nazwie "Modlitwa o pokój na świecie". Mimo dosyć trudnego tematu zgromadził on tłum widzów. Tym razem nie były to hip-hopowe brzmienia, ale różne klimatyczne religijne pieśni, zarówno bardziej, jak i mniej znane. I wtedy zrobiło mi się żal, że już na następny dzień Polska Lizbona kończy swoją działalność, bo to był wspaniały projekt nie tylko jednoczący polskich pielgrzymów, ale też pokazujący młodzieży z innych państw naszą historię, kulturę i tradycje.

* Chociaż prawdę mówiąc to niewiele mieliśmy do roboty