1685. O studiowaniu osób niepełnosprawnych tak mało się mówi...

Zauważyłam, że temat studiowania osób niepełnosprawnych jest niezbyt często poruszany w mediach, a jeżeli już ktoś o tym pisze, to najczęściej my, niepełnosprawni, czy to na prowadzonych przez nas blogach, fanpage, czy też stronach www. Tak, jakby ta grupa studentów w ogóle nie istniała. Tymczasem jesteśmy, o czym świadczą Biura Osób Niepełnosprawnych*, działające przy niemal każdej uczelni. W każdym razie było ono i na AWFie, i na UPJPII, i na Uniwersytecie Śląskim. Co prawda nie zawsze ich wsparcie było mi potrzebne (czasami wystarczyło dogadać się z prowadzącymi odnośnie formuły zaliczenia ich przedmiotu - ja np. nie byłam w stanie napisać ręcznie kolokwium opisowego), ale wiem, że w niektórych przypadkach osoby w nich pracujące potrafią zdziałać cuda.
Przykładowo chorujący na SMA Antek, o którym pisałam chociażby >>tutaj<< w zeszłym roku zdał maturę i zdecydował się na studia, pomimo tego, że jest podłączony do respiratora, a poza tym, jest w stanie pisać jedynie na komputerze, jedynie jednym palcem i jedynie przez krótki okres czasu. Dzisiaj jest po pierwszym roku politologii na Uniwersytecie Poznańskim. Dzięki życzliwości oraz wyrozumiałości osób pracujących w BONie, wyrozumiałości wykładowców oraz otwartości kolegów i koleżanek dostał możliwość uczestniczenia w zajęciach bez wychodzenia z pokoju. Z kolei na UPJPII studiował chłopak z tą samą chorobą, Kamil, z którym do Krakowa przeprowadziła się mama. To ona zajmowała się wymagającym opieki synem, to ona chodziła z nim na trzy uczelnie, na których studiował i służyła mu swoją pomocą.
Biuro Osób Niepełnosprawnych jest więc ważnym i przydatnym miejscem dla każdego, kto posiada orzeczenie o niepełnosprawności. Może ono pomóc zamienić formę zaliczania egzaminów, zamienić salę, w której odbywają się zajęcia, wypożyczyć specjalistyczny sprzęt niezbędny do nauki, czy też pomóc załatwić asystenta naukowego. Na studiach zazwyczaj jest też możliwe pobieranie specjalnego stypendium dla niepełnosprawnych, które otrzymuje się niezależnie od dochodów i postępów w nauce. Może być ono pobierane równocześnie ze stypendium naukowym oraz socjalnym. Warto także starać się o dofinansowanie do studiów z programu STUDENT II. Z funduszy PFRON możliwe jest np. pokrycie kosztów czesnego w przypadku studiów zaocznych, paliwa do samochodu, czy po prostu materiałów niezbędnych w procesie kształcenia.
Pomimo licznych inicjatyw mających na celu wyrównywanie szans na uczelni, sama nauka i ukończenie studiów wymaga od niejednego z nas ogromnego wysiłku. Niepełnosprawność utrudniająca notowanie, niewyraźna wymowa, problemy ze słuchem lub z wzrokiem, niedostosowane budynki uczelniane oraz toalety (chociaż to już rzadkość) nieobecność związana z pobytami w szpitalach i u lekarzach - to tylko niektóre z ograniczeń, z którymi musimy się mierzyć w procesie zdobywania wykształcenia wyższego. Niektórzy z nas mają też problemy z zaadaptowaniem się do wymogów stawianych im przez społeczeństwo i grupę, w jakiej się znajduje na zajęciach. Inna sprawa, że niejednokrotnie musimy przełożyć marzenia nad racjonalność. Nie każdy z nas będzie miał możliwość zostania lekarzem, architektem, matematykiem, chemikiem, fizjoterapeutą, trenerem personalnym. Nie, nie dlatego że nie ogarnie materiału przewidzianego programem studiów. Ograniczeniem mogą być względy praktyczne i sprawnościowe. Czy to jednak oznacza, że jesteśmy mniej warci od kogoś, kto wybrał "cięższe" studia? Niekoniecznie, ponieważ w zdobycie wykształcenia wkładamy niejednokrotnie podobne pokłady wysiłku jak oni. 
Tylko czy ktoś zwróci na to wszystko uwagę? Podejrzewam, że niewielu. Kiedyś nawet usłyszałam, że zajmuję miejsce na studiach innej osobie. Możliwe, jednak udało mi się je ukończyć. A potem ze szczęściem (nie mylić z dumą!) trzymałam dyplom, który to potwierdzał. Taki sam, jak dyplom moich kolegów i koleżanek z roku. Bo przecież uczyłam się tych samych treści, co oni.

* Na różnych uczelniach mogą one nosić różne nazwy