1669. Lizbona moim okiem

Myślę, że idealnym zakończeniem cyklu wpisów na temat tegorocznych Światowych Dni Młodzieży w Lizbonie będzie pokazanie Wam same miasto, które chociaż niepozorne, jest niezwykle urokliwe. W Lizbonie stara architektura przeplata się z nowoczesnością, a urocze ciasne uliczki wybrukowane kamieniami tworzą ciąg korytarzy pomiędzy kolorowymi kamienicami. Stolica Portugalii leży na wzgórzystym podłożu, dlatego dojście do niektórych miejsc wymaga trochę wysiłku.
Piękno tego uroczego miasta zostało przedstawione na teledysku nagranym do oficjalnego hymnu spotkania "Ha pressa no ar" (jej polską wersję mogliście odsłuchać w >>tym<< wpisie). Jego reżyser ukazał w nim m.in. katedrę Se, Panteon Narodowy, pomnik Odkryć Geograficznych czy też majestatyczny klasztor Hieronimitów (te dwa ostatnie obiekty znajdują się w podlizbońskim Belem). 

Zwiedzanie Lizbony zaczęliśmy już na drugi dzień po dotarciu na miejsce. Nie wiem jak to się stało, ale na tą wędrówkę zabrałam aparat fotograficzny z całkowicie wyczerpaną baterią (a byłam przekonana, że jest na odwrót - cała ja). Potem tego żałowałam, bo wtedy naprawdę sporo zobaczyliśmy Starego Miasta, a potem na powrót w tamte miejsca niestety nie było już czasu. A na pewno nie we wszystkie. 
Potem byłam już mądrzejsza i starałam się nosić ze sobą naładowany aparat fotograficzny. Tym bardziej, że było tyle pięknych obiektów do zobaczenia...

Oto Arco da Rua Augusta widziany od strony miasta. Jest to pochodzący z XVIII wieku łuk triumfalny. Można powiedzieć, że jest to brama wprowadzająca do Miasta. Za nim znajduje się już tylko bezkresna toń oceanu. Na zwieńczeniu łuku od tej strony widoczny jest zegar niezmordowanie od lat odmierzający upływający czas.

A tutaj Arco da Rua Augusta widziana od strony wybrzeża. Widać, że wznosi się ona na sześciu kolumnach stanowiących jej filary. Na szczycie można dostrzec alegoryczną rzeźbę symbolizującą Chwałę, Męstwo i Umysł.

Tego dnia tuż przy powyższym łuku grupa muzyków dała dla publiczności całkiem niezły popis umiejętności muzycznych. Aż miło było posłuchać i pooglądać ich pokazy wizualne...

Przechodząc przez Arco de Rua Augusta trafiamy na dawny plac targowy (do czego zresztą nawiązuje jego oryginalna nazwa). Warto na nim zwrócić uwagę na pomnik Józefa I Reformatora na koniu, jednego z portugalskich królów (oczywiście w czasach, kiedy państwo było monarchią).

Kilkaset metrów od Arco de Rua Augusta znajduje się jeden z symboli miasta - Katedra Najświętszej Maryi Panny. Zbudowano ją w 1150 roku w stylu romańskim. Jest wotum za wyzwolenie miasta spod władzy Maurów. Dawniej w tym miejscu stał muzułmański meczet. Jej wnętrze reprezentuje styl rokoko.

Rozeta widziana od wewnątrz.

Wnętrze katedry.

Widok z tarasu widokowego katedry (znajduje się pod rozetą).

Nie wiem czy wiecie, ale w Lizbonie urodził się św. Antonii Padewski. Dlatego też patronuje on miastu oraz był jednym z patronów tegorocznych Światowych Dni Młodzieży. Dom, w którym przyszedł na świat znajduje się tuż przy kościele noszącym jego wezwanie. Ten zaś leży ok. 100 metrów od katedry (nawet widać jego żółty fragment na ostatnim z powyższych fotografii). Na jednej z ścian kościoła przymocowane są różnobarwne kwiaty. Na żywo wygląda to niesamowicie.

Jedną z atrakcji miasta jest Elevador de Santa Justa - żeliwna winda z 1902 roku łącząca plac Carmo z leżącymi poniżej ulicami. 

A oto jeden z posiłków, jakie można było zrealizować za przysługujące nam bony żywieniowe. Całkiem smaczne.

Plac Króla Pedra IV popularnie jest nazywany Rossio (to też nazwa przystanku niebieskiej linii metra). Od czasów średniowiecza był jednym z głównych placów miasta. Na jego środku znajduje się pomnik Pedro IV.

Pomnik króla Pedro IV

Wokół placu zostały wybudowane kamieniczki, cieszące oczy przechodniów swoją kolorystyką i architekturą.

A taka sympatyczna mewka pojawiła się na mojej drodze.

Na zdjęciu po lewej utrwalony został Teatr Narodowy im. Marii II.

Ta ozdoba "wyglądająca" z jednego ze sklepów tak mnie wzruszyła, że nie mogłam się oprzeć, aby jej nie sfotografować.

A po drugiej stronie ulicy...

Zbliżenie pomnika przed budynkiem na ostatnim zdjęciu.

Jeden z obelisków, jakie można zobaczyć w centrum miasta.

Tak wyglądające tramwaje są bardzo charakterystyczne dla stolicy Portugalii. Po ulicach jeżdżą też bardziej nowoczesne modele.

I znowu różnobarwne kamienice.

Krocząc po stromych uliczkach prowadzących w górę miasta warto dla takich widoków unieść do górę swoją głowę. Na pierwszym zdjęciu po prawej stronie widać wzniesiony przez Maurów w X wieku zamek św. Jerzego.

Obrazy z ceramicznych płytek uznawane są za narodowe dziedzictwo Lizbony. Można je spotkać niemal na każdym domu, mają też specjalnie im dedykowane muzeum. Niestety, bardzo często pojedyncze płytki są odrywane od ścian przez turystów pragnących mieć oryginalną pamiątkę z pobytu w tym mieście. Tutaj jeden z takich obrazów, taki z przymrużeniem oka.

Idąc pewnego dnia z Placu Don Pedro w kierunku Parku Edwarda VII zauważyłam taki oto ciekawy pomnik. Niestety nie mogę znaleźć jego polskiej nazwy, ale z angielskiej byłby to pomnik kamieniarzy. Moją uwagę zwróciła też mozaika poniżej obrazująca żaglowiec płynący po wodzie.

Z jednego z tarasów widokowych na Starym Rynku można było podziwiać zarówno ocean rozbijający swoje fale o brzeg, jak i dachy lizbońskich domów. Osobiście bardzo sobie cenię takie widoki.

Kolejnym charakterystycznym obiektem w Portugalii jest słynny, ponad 17-sto kilometrowy most Vasco da Gamy łączący Lizbonę ze znajdującym się po drugiej stronie rzeki Tag miastem Montijo. To w jego okolicy odbyło się sobotnie czuwanie z papieżem Franciszkiem i niedzielna Msza Posłania.

Lizbona mnie zauroczyła swoim pięknem i niebanalną architekturą. Niestety, Stare Miasto jest niezbyt przyjazne dla osób mających problem z poruszaniem się - strome uliczki, śliska kostka brukowa (sama wiele razy na niej upadłam), brak podjazdów do wielu miejsc. A szkoda, bo to właśnie starówka jest najbardziej ciekawa i interesująca.

Do Lizbony mam zamiar wrócić, bo warto. W dodatku zostało jeszcze tyle ciekawych miejsc do zobaczenia i poznania. Umiem już kupować bilety na samolot, znam mniej więcej topografię miasta, z zarezerwowaniem noclegu też nie powinno być problemu. Czasami też "śmieję się" sama z siebie - geografia była w szkole moim konikiem (oprócz matematyki). Jednak gdyby ktoś mi te 20 - 15 lat temu powiedział, że zobaczę tyle miejsc, o których uczyłam się na lekcjach, w życiu bym nie uwierzyła. Zresztą, kto by mi to miał powiedzieć? Sama nigdy nawet o tym nie marzyłam, bo w mojej sytuacji wydawało mi się to z góry nierealne. A tutaj proszę, tyle już zobaczyłam, że aż trudno mi w to uwierzyć. I mam nadzieję, że zobaczę jeszcze nie jedno.